Utwór
 
Osoba
 
Zespół
 
Serie
 
 
Publikacja
 
Rękopis
 
Instytucja
Szukaj
[Jak korzystać?]

[Więcej] Czy wiesz...

że wykonanie utworu pt. „Gdzie się podziały tamte prywatki” zaproponowano początkowo Zbigniewowi Wodeckiemu, który odmówił jego zaśpiewania stwierdzając, iż jest za młody na taki tekst?

[dowiedz się]

Osoba (ostatnia modyfikacja: 2014-10-08 11:44)
Fogg, Mieczysław

Nazwisko, imię

Fogg, Mieczysław

Miecio
(pseudonim)

Fogiel, Mieczysław
(właściwie)

Data urodzenia

30 maja 1901

Miejsce urodzenia

Warszawa

Data śmierci

3 września 1990

Miejsce śmierci

Warszawa

Biografia

Piosenkarz, także autor tekstów piosenek i aktor. Uczył się w gimnazjum realnym przy ul. Jezuickiej. W 1910 r. wstąpił do polskiego Scautingu. Jako ochotnik służył w Wojsku Polskim (1919–1921) i brał udział w wojnie polsko-sowieckiej w 23 Polowej Autokolumnie. Uczestniczył w wyzwalaniu Wilna i w walkach na froncie litewsko-białoruskim. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął w 1922 r. pracę w Warszawskiej Dyrekcji Polskich Kolei Państwowych.

Początkowo śpiewał w chórach kościelnych – w Katedrze św. Jana, kościele św. Antoniego, św. Anny, sióstr Wizytek. Pierwszym jego nauczycielem był organista kościoła św. Anny, Szych (1922 r.)[2]. Z rekomendacji OsobaLudwika Sempolińskiego zaczął się uczyć śpiewu u Jana Łysakowskiego[1]. Kształcił się także u OsobaEugeniusza Mossakowskiego (lata 1926–1928), a następnie u Michała Adratti’ego (lata 1928–1929)[2]. Jego kolejni nauczyciele to: Anna Florani-Zbierzchowska, OsobaWacław Brzeziński, OsobaIgnacy Dygas, Stefan Belina-Skupiewski, Adam Didur i Stanisława Kopf[1].

Jako solista zaśpiewał po raz pierwszy publicznie 10 grudnia 1927 r. w sali koncertowej przy ul. Kredytowej 14; wykonał wówczas kilka arii operowych. W tym czasie nagrał pierwszą swą płytę gramofonową w repertuarze operowym dla wytwórni „Płyta Polska” w Warszawie (płyta nie ukazała się w sprzedaży). Od 1928 r. należał do ZespółChóru Dana. Zadebiutował z tym zespołem w teatrze „Qui pro Quo” w 1929 r.

W lipcu 1929 r. dokonał pierwszych nagrań dla „Syreny Record” (z Chórem Dana) w tymczasowym studiu w Dolinie Szwajcarskiej. Jako solista pojawił się na płytach „Syrena Electro” w marcu 1930 r. Kontrakt z „Syreną Record” na wyłączność nagrywania swego głosu odnawiał corocznie, aż do wybuchu II wojny światowej. Jedynie w pierwszym okresie kariery nagrywał płyty dla konkurencyjnych firm – „Odeonu” i „Parlophonu”. W 1930 r. zdał egzamin eksternistyczny Związku Artystów Scen Polskich z prawem występów solowych. W 1931 r. brał udział w audycjach muzycznych organizowanych przez firmę wydawniczą Gebethnera i Wolfa, ponadto zaczął dawać recitale radiowe. Występował na koncertach estradowych z towarzyszeniem orkiestry OsobaStanisława Nawrota oraz z akompaniamentem OsobaLudwika Ursteina.

Zagrał w kilku filmach: Dziesięciu z Pawiaka (gdzie śpiewał pieśń Flisacy; 1931 r.), w Białej truciźnie wykonał słynną Melodię OsobaDana (1932 r.), wystąpił ponadto w Niebezpiecznym romansie, Roku 1914, Ułani, ułani, 100 metrach miłości. Tuż przed wybuchem II wojny światowej uczestniczył w realizacji filmu propagandowego Przybyli żołnierze do wsi. Z Chórem Dana odbył szereg tournées zagranicznych: koncertował w Estonii, na Łotwie, w Rosji, Finlandii, Niemczech, dwukrotnie w USA (raz z Chórem Dana i raz jako solista), we Włoszech, w Norwegii, Holandii, Rumunii. Występował także w teatrach i kabaretach warszawskich: „Bandzie”, „Hollywood”, „Ali Babie” (w tym ostatnim brał udział w rewii Orzeł czy reszka w roli Chamberleina oraz w ostatniej przedwojennej rewii – Faktach i paktach – wystawionej 2 września 1939 r.). Współpracował szereg lat (przed i po wojnie) z Polskim Radiem – w październiku 1938 r. uzyskał 50 tys. głosów (na ogólną liczbę 144 tys.) w ogólnopolskim konkursie Polskiego Radia na najpopularniejszego polskiego piosenkarza, zajmując tym samym pierwsze miejsce.

W czerwcu i lipcu 1938 r. – po odejściu z Chóru Dana – odbył wielkie tournée z OsobaMirą Zimińską i OsobaTadeuszem Sygietyńskim po 48 miastach Polski. 12 października 1938 r. wystąpił jako solista w Nowym Jorku, następnie rozpoczął 16-tygodniowe tournée po Stanach Zjednoczonych: śpiewał w Buffalo w teatrze „Rivoli”, w Chicago w teatrze „Congress” (koncerty były transmitowane przez NBC w 16 rozgłośniach w USA), w Detroit, Cleveland, Bostonie i Filadelfii. W Nowym Jorku na jego jedyny koncert sprzedano 17 500 biletów. Koncert pożegnalny odbył się 18 stycznia 1939 r. w Nowym Jorku. Przed wyjazdem do Polski nagrał płyty dla znanej wytwórni RCA Victor.

W pierwszych dniach II wojny światowej brał udział w spontanicznych koncertach artystów warszawskich dla wojska, zorganizowanych na Dworcu Gdańskim. 6 września 1939 r. opuścił Warszawę wraz z grupą warszawskich aktorów – członków Związku Artystów Scen Polskich. Dotarł do Lwowa i występował tam do 29 października 1939 r. w radiu oraz programach rewiowych w kinoteatrze „Stylowym”. Następnie zdecydował się na powrót do Warszawy, gdzie spędził lata okupacji[2]. Występował w kawiarniach dostępnych polskiej publiczności, m.in. w „Café Bodo” i „Swann”[1] (w każdą niedzielę na porannym koncercie w tej kawiarni śpiewał nowy utwór; tutaj wykonywał pierwszą okupacyjną piosenkę pt. Ukochana, ja wrócę, napisaną dla niego przez OsobaTadeusza Müllera i OsobaEugeniusza Żytomirskiego[2]), „U Aktorek” i „Lucyna”. W szpitalach i na barykadach śpiewał dla żołnierzy powstania warszawskiego[1].

Był członkiem Armii Krajowej, należał do zgrupowania „Golski” w batalionie „Odwet”, współorganizował tajne komplety gimnazjum im. Stefana Batorego. Podczas powstania warszawskiego wziął udział – jak odnotowano w archiwach Biura Informacji i Propagandy Armii Krajowej – w 104 koncertach dla wojska i ludności cywilnej (kompozytor OsobaJan Markowski skomponował wówczas dla niego słynnego Marsza Mokotowa). Podczas występów został parokrotnie ranny; za swą działalność artystyczną w czasie powstania został odznaczony Krzyżem Walecznych, otrzymał także – nadany przez Rząd Londyński (jako czwarty w kolejności Polak) – Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami. Po wysiedleniu z Warszawy przebywał w Leśnej Polanie koło Tarczyna. 18 stycznia 1945 r. powrócił do Warszawy, a 4 marca w ruinach domu przy ul. Marszałkowskiej 119 otworzył „Café Fogg”, pierwszą kawiarnię w lewobrzeżnej części miasta. Występował tam z recitalami, zasłynął jako wykonawca Piosenki o mojej Warszawie autorstwa Alberta Harrisa. Z jego lokalu Polskie Radio transmitowało pierwszy po wojnie Podwieczorek przy mikrofonie, a radio szwedzie poświęciło mu dźwiękowy reportaż pt. Kawiarnia wśród ruin.

W 1947 r. pierwszy raz po wojnie wyjechał na występy zagraniczne (do Austrii). W 1948 r. otworzył w swym mieszkaniu przy ul. Koszykowej 69 wytwórnię płyt „Fogg Record” (istniała do 1951 r. i opublikowała około 200 pozycji). W latach 1948–1950 brał udział w imprezach rozrywkowych wspólnie ze OsobaStefanem Wiecheckim, OsobaStefanią Grodzieńską; następnie rozpoczął objazdy z ramienia „ARTOS-u” po całej Polsce[2].

Po wojnie, pojawił się w jednym z odcinków serialu telewizyjnego pt. Dom (reż. Jan Łomnicki), zagrał siebie – gospodarza kawiarni „Café Fogg”. Od 1946 r. występował w programach estradowych i z własnymi recitalami, w których towarzyszyły mu m.in. żeńskie zespoły ZespółKlipsy, Karaty i Baby Jagi[1]. 29 stycznia 1954 r. obchodził jubileusz 25-lecia pracy artystycznej. Pod koniec 1957 i na początku 1958 r. odbył tournée po USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Francji. Również w 1958 r. – po raz drugi – zajął I miejsce w konkursie na najpopularniejszego piosenkarza Polskiego Radia. Kolejne tournée objęło Australię i Nową Zelandię; podczas powrotu do kraju wystąpił w Dżakarcie z recitalem radiowym. W 1961 r. koncertował w Brazylii, w 1963 – w Finlandii i po raz czwarty w Stanach Zjednoczonych. Z kolei odwiedził z recitalami ZSRR. W 1969 r. występował w Danii, w 1970 – w USA. W 1972 odwiedził ponownie USA, a następnie RFN i Czechosłowację. Występował również gościnnie w teatrze „Syrena”, w licznych programach i widowiskach rozrywkowych. Wraz z Orkiestrą z Chmielnej zbierał fundusze na odbudowę Zamku Królewskiego[2].

W trwającej ponad sześćdziesiąt lat karierze wystąpił w blisko szesnastu tysiącach koncertów. Śpiewał w dwudziestu pięciu krajach Europy oraz w Brazylii, Izraelu, na Cejlonie, w ośrodkach polonijnych Nowej Zelandii, Australii i wielokrotnie w USA i Kanadzie[1]. Dał niezliczoną ilość koncertów w całym kraju; po raz ostatni wystąpił publicznie na koncercie w 1988 r[2]. Jego głos uwieczniano na płytach w kraju i za granicą, m.in. w Wielkiej Brytanii, USA i Australii. Płyty z jego nagraniami osiągnęły nakład ponad dwudziestu pięciu milionów egzemplarzy[1]. Dokonał także licznych nagrań dla archiwum Polskiego Radia oraz nagrań z orkiestrami OsobaZygmunta Karasińskiego, Stanisława Nawrota, Jana Cajmera, Władysława Kabalewskiego, Tadeusza Sygietyńskiego, OsobaWładysława Skoraczewskiego, OsobaJerzego Haralda, OsobaStefan Rachonia, Piotra Szymanowskiego, OsobaTadeusza Suchockiego, OsobaJerzego Abratowskiego, OsobaMarka Sewena[2].

Mieczysław Fogg był laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in.:

— „Złotego Kormorana” na festiwalu zespołów estradowych w Olsztynie w 1968 r.,

— nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji w 1968 r. za wybitnie wartościowe nagrania dla Polskiego Radia,

— nagrody Prezesa Rady Ministrów I stopnia w 1979 r.,

— w 1972 r. otrzymał tytuł „Najpopularniejszego Piosenkarza Polski Miasta Chicago”[1],

— w 1977 r. otrzymał tytuł „Homo Varsoviensis”,

— był odznaczony medalem Instytutu Yad Vashem „Sprawiedliwy wśród narodów świata”, m.in. za pomoc w uratowaniu dyrygenta Iwo Wesby’ego[2].

Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 19), wspomnieniowego programu TV Na przekór modom, czyli Mieczysław Fogg i jego piosenki (reż. Ryszard Wolański)[1] oraz filmów biograficznych: Sentymentalny pan z 1971 r. (reż. Ludwik Perski) i Sercem śpiewane z 1980 r. (reż. Marian Kubera). Mieczysław Fogg nagrał też 25-cio odcinkowe wspomnienia dla Polskiego Radia[2]. Swoje artystyczne losy opisał w pamiętniku PublikacjaOd palanta do belcanta pod redakcją OsobaZbigniewa Karola Rogowskiego. Na fali mody tzw. retropopu, piosenki Mieczysława Fogga zasiliły repertuar artystów z kręgu muzyki klubowej, m.in. Cinq G, The Bumelants, DJ Twisters, a także Aleksandry Nieśpielak, OsobaMarysi Sadowskiej i Miki Urbaniak. Najpopularniejsze piosenki utrwalone zostały na CD Fogga Ragga (Cinq G) i CD Cafè Fogg (różni wykonawcy)[1].

Jego kariera trwała przez 60 lat, co nie ma precedensu w dziejach polskiej piosenki. Niepozbawione słuszności może być stwierdzenie, że jednym z elementów, który zadecydował o jego karierze, była dziesięcioletnia współpraca z „Syreną Record”. To właśnie dzięki jej płytom głos piosenkarza był obecny w prawie każdym domu w przedwojennej Polsce, dając początek wielkiej, długoletniej popularności (np. nagrana w styczniu 1936 r. w „Syrenie Record” płyta z piosenką Ostatnia niedziela w jego wykonaniu osiągnęła rekordowy nakład 100 tys. egzemplarzy; był to największy nakład płytowy w dziejach polskiego przemysłu fonograficznego przed II wojną światową). Dla „Syreny Record” nagrał w przybliżeniu około 600 utworów; ogółem w okresie całej kariery – ponad 2000 utworów; nazywano go często „polskim Bingiem Crosby’m”. Stał się z całą pewnością dla wielu pokoleń symbolem polskiego pieśniarstwa[2].

Grafika i rękopisy

Mieczysław Fogg z zespołem Klipsy.

Karykatura Mieczysława Fogga.

Karykatura Mieczysława Fogga.

Skwer imienia Mieczysława Fogga.

Popularne wykonywane utwory

pokaż wszystkie

Autor słów do utworów

Powiązane fonogramy

pokaż wszystkie

Członek zespołów

Niektóre wykonywane utwory

Powiązane publikacje (autorstwo)

Powiązane publikacje (związek)

pokaż wszystkie

 
Copyright © 2007-2011 Biblioteka Polskiej Piosenki • Ostatnia aktualizacja: 2017-02-27 21:26
powered by Athenadeign by TreDo
Odsłon od Listopada 2007
64040106

Odwiedzin od Grudnia 2010
45954275
Korzystanie z zamieszczonych na stronie internetowej utworów (w szczególności tekstów piosenek i nut) i ich opracowań, w całości lub jakichkolwiek fragmentach, jest dozwolone wyłącznie w zakresie własnego użytku osobistego w sposób nienaruszający normalnego korzystania z utworu lub słusznych interesów twórcy. Zakazane jest korzystanie lub/i rozporządzanie opracowaniami, przeróbkami i modyfikacjami utworów zamieszczonych na stronie internetowej. W szczególności zakazane jest wykorzystywanie zamieszczonych na stronie internetowej utworów lub/i ich fragmentów, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób, w celach zarobkowych.

Biblioteka Polskiej Piosenki dąży do popularyzacji i utrwalenia wiedzy o polskiej piosence historycznej i współczesnej. Jako instytucja publiczna stara się utrzymać najwyższe standardy zgodności z obowiązującym w Polsce prawem. Biblioteka nie czerpie żadnych korzyści z podejmowanych przedsięwzięć - kieruje się dobrą wolą. Szacunek do pracy Twórców, Autorów i Artystów jest jedną z fundamentalnych zasad funkcjonowania Instytucji. Jeżeli umieszczenie tekstu utworu jest sprzeczne z czyimiś prawnymi lub osobistymi interesami - uprzejmie prosimy o kontakt przy pomocy znajdującego na górze strony formularza lub przy pomocy poczty elektronicznej. Tekst zostanie bezwzględnie usunięty.

Strona Biblioteki Polskiej Piosenki wykorzystuje tzw. pliki cookie do zliczania unikatowych odwiedzin oraz przechowywania informacji o historii odwiedzonych rekordów Biblioteki Cyfrowej. Pliki cookie nie są przechowywane po zamknięciu sesji przeglądarki. Odwiedzający może zmienić ustawienia plików cookie korzystając z odpowiednich okien ustawień swojej przeglądarki.