Rodzina wywodzi się z Austrii i przybyła do Polski za panowania Augusta II w pierwszej połowie XVIII w., kiedy to pradziad Władysława, Johann von Anschitz, otrzymał polskie szlachectwo, herb „Ancuta” i został skarbnikiem brzeskim. Syn Johanna, Jan Anczyc zginął w Powstaniu Kościuszkowskim (1794), a wnuk Zygmunt Anczyc (1783-1855) był znanym aktorem, pisał sztuki teatralne i w latach 30. XIX w. prowadził Teatr Krakowski.

Jego syn – Władysław Ludwik Anczyc, który z wykształcenia był farmaceutą, ale nigdy nie pracował w tym zawodzie, ponieważ bardziej interesowała go działalność społeczna i polityczna. Brał udział w Powstaniu Krakowskim (1846) i walkach Wiosny Ludów (1848), po których przez rok więziły go władze austriackie. W latach 50-tych był działaczem Towarzystwa Rolniczego, a w latach 60–tych założył i redagował w Warszawie czasopismo „Wędrowiec” oraz tajne czasopisma „Kosynier” i „Partyzant”, wzywające do walki o niepodległość. W 1875 r. odkupił niewielki warsztat drukarski od Ludwika Gumplowicza, drukarnia działa do dziś i obecnie nosi jego imię.

Anczyc był również pisarzem i poetą. Opublikował wiersze dotyczące powstania styczniowego (1863 r.). Napisał kilka dramatów historycznych, które często wystawiano w teatrach jak np. Chłopi arystokraci, Kościuszko pod Racławicami, a także pieśni patriotyczne, bajki i przedstawienia dla dzieci. Był również wielkim miłośnikiem i propagatorem Tatr. W góry chodził z Tytusem Chałubińskim i góralami, a w 1877 r. został wiceprezesem Towarzystwa Tatrzańskiego^{[1], [2]}.