W 1939 r. ukończył Liceum im. Stefana Batorego z zamiarem poświęcenia się grafice. Wiersze pisał od 1938 r., ale debiut książkowy przypadł już na lata wojny. Latem 1940 r. nakładem Wydawnictwa Sublokatorów Przyszłości odbito na prawach manuskryptu 7 egzemplarzy tomiku Zamknięty echem, jesienią zaś nakładem tego samego wydawnictwa tomik Dwie miłości. W 1942 r. wydrukował własnoręcznie w 3 egzemplarzach poematy Modlitwa, Matce, poświęcając je matce Stefanii, zaś w jednym egzemplarzu wiersze wybrane Wiosna 1942. W 1943 r. pod pseudonimem „Jan Bugaj” wyszły jego Wiersze wybrane, następnie pod pseudonimem „Piotr Smugosz” wydał Śpiew z pożogi, wreszcie nakładem czasopisma „Droga” Arkusz poetycki. Jego poezje weszły także do wydanych konspiracyjnie antologii Pieśń niepodległa, Słowo prawdziwe i Śpiew wojny. Pojedyncze wiersze drukował w „Werblach Wolności”, „Drodze” i w „Demokracie”. Poległ w rejonie Placu Teatralnego. Po wojnie odnaleziono grób poety. Ekshumowany w 1947 r., spoczął na cmentarzu wojskowym na Powązkach obok żony Barbary (z domu Drapczyńska), która zginęła podczas powstania w śródmieściu Warszawy. W latach 1947–1970 wydano pośmiertnie: Śpiew z pożogi (1947 r.), Utwory zebrane (1961 r. i 1970 r.), Utwory wybrane (1946 r.), Wybór poezji (1966 r.), Poezje wybrane (1967 r.) oraz studium Kazimierza Wyki pt. Krzysztof Baczyński 1921–1944 i wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim pt. Żołnierz, poeta, czasu kurz…^[1].