Aktor filmowy i teatralny, śpiewak operetkowy, piosenkarz. Potomek sławnej rodziny aktorskiej: syn Stanisława Boguckiego, wnuk Rapacki_Wincenty, siostrzeniec Honoraty Leszczyńskiej, brat cioteczny Jerzego Leszczyńskiego. Ze sceną związany był od dzieciństwa^[2]. Zadebiutował rolą dziecięcą w 1917 r. w filmie pt. Tajemnica Alei Ujazdowskich. Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja, następnie Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Do 1929 r. służył w Wojsku Polskim^[1]. Został zawodowym oficerem kawalerii, ale z powodu złego stanu zdrowia zwolniono go ze służby^[2].

W 1930 r. debiutował jako statysta w Teatrze Polskim w Warszawie. Poważną karierę rozpoczął rok później w Teatrze Banda. W sezonie 1933/1934 grał w Nowej Komedii w Łodzi. Od stycznia 1935 r. do września 1939 r. występował nieprzerwanie w Warszawie, kolejno w teatrach: Na Kredytowej, Wielkiej Rewii, Teatrze Letnim, Operetce na Chłodnej, Teatrze 13 Rzędów, Ateneum i Małym Qui pro Quo. Śpiewał także w komediach muzycznych i operetkach, grał w wielu filmach, m.in. w Szpiegu w masce, Manewrach miłosnych, Niedorajdzie, Włóczęgach, Ślubach ułańskich i in.

W czasie okupacji występował początkowo we Lwowie, następnie w kawiarniach warszawskich. Po 1945 r. występował dalej jako piosenkarz oraz aktor teatralny, radiowy i filmowy^[1]. Związał się z lubelskim Teatrem Wojska Polskiego. W 1947 r. powrócił do Warszawy, gdzie spędził resztę życia. Grał role dramatyczne i komediowe na scenach teatrów stołecznych, m.in. w Nowym, Polskim, Rozmaitości, Narodowym, Małym i w Teatrze TV.

Przed wojną i po wojnie współpracował z radiowym Teatrem Wyobraźni jako prezenter, piosenkarz, recytator, popularyzator muzyki i literatury. Występował w audycjach dla dzieci, m.in. Śpiewamy piosenki i Zabawa przy muzyce. Za tę działalność otrzymał nagrodę państwową w 1959 r. Największą popularność zdobył jednak jako piosenkarz. Dokonał licznych nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia, występował w programach TV, m.in. Zaśpiewajmy to jeszcze raz i Co nam zostało z tych lat.

Jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 3 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Jego dorobek filmowy po wojnie obejmuje m.in. role w Stawce większej niż życie, Wielkiej miłości Balzaka i Epilogu norymberskim^[2].

Zdobył ogromną popularność i wielką sympatię kilku pokoleń słuchaczy i widzów. W okresie międzywojennym dokonał stojących na wysokim poziomie nagrań płytowych dla Syreny Record i Odeonu (nazywano go „polskim Chevalierem”), zaś po wojnie dla Muzy oraz Polskiego Radia^[1].