Napisaliśmy z Jackiem Cyganem pastisz lat sześćdziesiątych. Mam ogromny sentyment do muzyki z tamtych czasów. Uważam, że wtedy powstało najwięcej hitów w całej historii. No i żeby dać upust tej miłości, a jednocześnie pograć sobie tamte klimaty, żeby gitarki zabrzmiały jak należy, żeby „zagadał” saksofon, napisałem coś w tym stylu. Jacek doskonale wyczuł atmosferę, dorobił tekst z przymrużeniem oka, zaś w tytule wykorzystał ulubione powiedzenie Marka Grabowskiego, scenografa festiwali opolskich, bardzo lubianego. Pisałem ją dla Moniki, ale nikt się nie spodziewał, że to będzie się tak podobało. Zresztą to pociągnęło jej następne piosenki w tym stylu „Ściana i groch” czy „Słodka lady”. Trudno się dopatrywać jakichś większych wartości artystycznych w tych produkcjach, ale najważniejsze, że są do dziś lubiane – wspomina Jarosław Kukulski^[2].