Utwór można spotkać w różnych częściach kraju, jednakże bardzo rzadko. Chętnie natomiast była śpiewana przez dwory i miasta, powszechna w zbiorach pieśni narodowych. Mimo, iż nie można wskazać źródeł tekstu, należy uważać go za dzieło literackiego pochodzenia. Osoba parobka, który nie śmie się pytać dziewczyny, czy by go zechciała, i patrzy ciągle, gdzie jego luba wygania wołki, jest nieadekwatny do pieśni, jako zbyt sentymentalny. Granie na fujarce również jest obce pieśni ludowej, podobnie porównanie: „jak do smoły” (w. 4) znamionuje pochodzenie szlacheckie. Przypuszcza się, że data powstania tej pieśni to druga połowa XVIII w. lub początek ubiegłego stulecia^[1].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.