Czterym latka wiernie służył gospodarzowi,

Ranom wstajał, sieczkom krajał inwentarzowi!

A to wszystko dla dziewczęcia miło mi było,

Bo mi serce, jak żywica do niej przylgnęło.

Nie śmiałem się jej zapytać, czy by mnie chciała,

Bo dwa wołki i dwie krówki posagu miała.

Kubek srebrny, wyzłacany i pierścień złoty;

I fartuszek srebrem tkany cudnej roboty.

Ale mi się nadarzyła dziewczęcia zguba,

Kiedym sobie wołki pasał, a ze mną Kuba;

Przyleciała zadyszana: „Ach, rataj Stacha!

Wilk mi owce porozganiał, umrę ze strachu!”

Ale ja się zapytuję: „Co znaleźnego?”

„Dam ci ja się sama siebie, jeśli chcesz tego.”

I wianeczek z rozmarynu piękny, świeżuchny,

I cóż więcej żądać możesz od biednej dziewuchny.^[3]