Śpiewaczka operowa (sopran koloraturowy). Kształciła się w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie w klasie fortepianu, uzyskała również świadectwo nauczycielskie. Jednocześnie ukończyła prywatną szkołę śpiewu Stanisławy Doliwy-Dobrowolskiej. Zaangażowana przez Emila Młynarskiego do Opery w Teatrze Wielkim, debiutowała tam 22 czerwca 1922 r. w partii Rozyny w Cyruliku Sewilskim Giuseppe Rossini’ego. W Warszawie występowała przez półtora roku, następnie przeniosła się do Opery w Poznaniu, zaś od 1926 r. była artystką opery objazdowej Zygmunta Wojciechowskiego (zespół ten dawał przedstawienia głównie w miastach na terenie Wielkopolski i Pomorza). Wielokrotnie śpiewała gościnnie w Warszawie, w salach Filharmonii i Konserwatorium. Brała również udział w koncertach dobroczynnych w szpitalach wojskowych.

Od chwili powstania Polskiego Radia wystąpiła w wielu koncertach, słuchowiskach, inscenizacjach oper i operetek. Działalność tę prowadziła do wybuchu II wojny światowej. Począwszy od drugiej połowy lat dwudziestych dokonywała nagrań dla „Syreny Record”. Szczególne uznanie zdobyły jej wykonania pieśni dla dzieci ze śpiewnika Zygmunta Noskowskiego. W latach późniejszych występowała sporadycznie, m.in. Teatrze Wielkim i Filharmonii^[1].