Kabaret powstał w Zielonej Górze w 1984 r. Stworzyli go studenci pedagogiki kulturalno-oświatowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej – obecnie Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 1985 r. nastąpiła zmiana lidera i częściowo składu zespołu. W 1987 r. kabaret zawiesił swoją działalność. Mimo znaczących sukcesów, artyści poczuli się „wypaleni artystycznie”, poza tym dwóch członków zespołu otrzymało powołanie do odbycia służby wojskowej.

Ponownie kabaret „powołano do życia” w 1989 r. Istniał jeszcze 10 lat i zakończył działalność w czasie dużej popularności.

Pierwsze trzy programy (Potem 1, Potem 2 i Potem 3) zostały zebrane w jeden o nazwie Pierwszy program, kolejno powstały:

• Z Kolbergiem przez świat (1989)
• Zielona Gęś (1990)
• Bajki dla potłuczonych (1991)
• Różne takie story (1992)
• 15 sztuk (1993)
• Sny i zmory im. sierż. Zdyba (1994)
• Serca jak motyle (1996)
• Dzikie muzy (1997)
• Trąbka dla gubernatora (1998)
• Paskudy i wywłoki (1999)
• Kabaret Potem tam i z powrotem (1999)^[1].

Kabaret bardzo szybko stał się „kultowy” i był wzorem do naśladowania wśród innych początkujących artystów. Stronili od polityki, stawiając na absurd, żart słowny i sytuacyjny. Lubili bardzo tak zwane historyjki, ale generalnie starali się dotrzeć do wyobraźni widza. Koncentrowali się na uczuciach i relacjach międzyludzkich. Przez 10-lecie działalności ostatniego składu kabaretu trzymali się zasady, że co roku powstaje całkiem nowy program. Nie lubili występować w telewizji, ani na imprezach estradowych. Ich programy najlepiej prezentowały się w kameralnych salach klubowych. Zakończyli swoją działalność u szczytu popularności z szacunku do samych siebie i do swojej twórczości – jak twierdzą^[2].