Po ukończeniu szkoły powszechnej, wstąpił w 1936 r. do Korpusu Kadetów we Lwowie, gdzie uczęszczał do czerwca 1939 r. Jednocześnie rozwijał swoje pasje związane z morzem i żeglarstwem. Tuż przed wybuchem wojny zdążył odbyć swój pierwszy rejs do krajów skandynawskich na statku szkoleniowym ZHP „Zawisza Czarny”. Wojenna zawierucha przygnała go na teren powiatu sandomierskiego. Wraz z rodzicami i rodzeństwem zatrzymał się we wsi Wiśniowa pod Staszowem. Tutaj pod kierunkiem ojca, Piotra Kabaty (ps. „Wujek”), zawodowego oficera czynnie już zaangażowanego w organizacji podziemnej, stawiał pierwsze kroki jako konspirator pełniąc funkcję łącznika i kolportera.

W 1941 r. wszedł w szeregi organizacyjne „Jędrusiów” i działał w siatce kolportażu partyzanckiego pisma „Odwet” na terenie staszowskiego, a następnie w rejonie Ostrowca Świętokrzyskiego – Iłży. Ze względu na młody wiek i miłą powierzchowność otrzymał pseudonim „Bobo”. W 1942 r. dołączył do oddziału leśnego „Jędrusiów”, gdzie w 1943 r. wsławił się m. in. jako wykonawca wyroku na współpracowniku gestapo Gaszyńskim podczas meczu piłkarskiego w Sandomierzu na stadionie wypełnionym po brzegi hitlerowcami.

Biorąc udział we wszystkich akcjach bojowych oddziału był jednocześnie członkiem zespołu redakcyjnego „Odwetu”. W 1944 r. współpracował przy pisaniu broszury o „Jędrusiach” pt. Nie zdobi nas mundur, nie chwali nas sztab. W partyzantce ukończył tzw. małą maturę i kurs szkoły podchorążych, awansując w 1944 r. do stopnia porucznika.

Po wojnie wyjechał do Anglii, ukończył studia wyższe i uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych. Mieszkał w Kanadzie i pracował jako kierownik Laboratorium Parazytologicznego w Nanaimo, prowadząc badania nad pasożytami ryb głębinowych mórz północnych. Ceniony naukowiec, opublikował wiele prac, odkrył nieznanego dotąd pasożyta, którego od jego nazwiska nazwano Kabatia ostorhinchi. Członek komitetu redakcyjnego czasopisma amerykańskich parazytologów „The Journal of Parasitology”.

W wolnych chwilach układał wiersze oraz piosenki o partyzantach i wiernych druhach „jędrusiowej doli”. W latach wojny napisał kilkanaście utworów, a wśród nich Pieśń „odwetu” na melodię Pod gwiaździstym niebem, Jak daleko wolności droga na melodię Tipperary, Piosenkę „Grajków” (inc. „Gdy człowiek jest morowy”) i Czy znasz poszum drzew.

Odznaczony:

• Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari,
• Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski,
• Krzyżem Walecznych (dwukrotnie),
• Order of Canada
i inne^{[1], [2]}.