Kabata, Zbigniew

Zgłoszenie do artykułu: Kabata, Zbigniew

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Kabata, Zbigniew

Pseudonim:

Bobo

Data urodzenia:

17 marca 1924

Miejsce urodzenia:

Jeremicze

Informacje

Po ukończeniu szkoły powszechnej, wstąpił w 1936 r. do Korpusu Kadetów we Lwowie, gdzie uczęszczał do czerwca 1939 r. Jednocześnie rozwijał swoje pasje związane z morzem i żeglarstwem. Tuż przed wybuchem wojny zdążył odbyć swój pierwszy rejs do krajów skandynawskich na statku szkoleniowym ZHP „Zawisza Czarny”. Wojenna zawierucha przygnała go na teren powiatu sandomierskiego. Wraz z rodzicami i rodzeństwem zatrzymał się we wsi Wiśniowa pod Staszowem. Tutaj pod kierunkiem ojca, Piotra Kabaty (ps. „Wujek”), zawodowego oficera czynnie już zaangażowanego w organizacji podziemnej, stawiał pierwsze kroki jako konspirator pełniąc funkcję łącznika i kolportera. W 1941 r. wszedł w szeregi organizacyjne „Jędrusiów” i działał w siatce kolportażu partyzanckiego pisma „Odwet” na terenie staszowskiego, a następnie w rejonie Ostrowca Świętokrzyskiego – Iłży. Ze względu na młody wiek i miłą powierzchowność otrzymał pseudonim „Bobo”. W 1942 r. dołączył do oddziału leśnego „Jędrusiów”, gdzie w 1943 r. wsławił się m. in. jako wykonawca wyroku na współpracowniku gestapo Gaszyńskim podczas meczu piłkarskiego w Sandomierzu na stadionie wypełnionym po brzegi hitlerowcami. Biorąc udział we wszystkich akcjach bojowych oddziału był jednocześnie członkiem zespołu redakcyjnego „Odwetu”. W 1944 r. współpracował przy pisaniu broszury o „Jędrusiach” pt. Nie zdobi nas mundur, nie chwali nas sztab. W partyzantce ukończył tzw. małą maturę i kurs szkoły podchorążych, awansując w 1944 r. do stopnia porucznika. Po wojnie wyjechał do Anglii, ukończył studia wyższe i uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych. Obecnie mieszka w Kanadzie i pracuje jako kierownik Laboratorium Parazytologicznego w Nanaimo, prowadząc badania nad pasożytami ryb głębinowych mórz północnych. Jest cenionym naukowcem, opublikował wiele prac, odkrył nieznanego dotąd pasożyta, którego od jego nazwiska nazwano Kabatia ostorhinchi, jest także członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma amerykańskich parazytologów „The Journal of Parasitology”. W wolnych chwilach nadal układa wiersze oraz piosenki o partyzantach i wiernych druhach „jędrusiowej doli”. W latach wojny napisał kilkanaście utworów, a wśród nich Pieśń „odwetu” na melodię Pod gwiaździstym niebem, Jak daleko wolności droga na melodię Tipperary, Piosenkę „Grajków” (inc. „Gdy człowiek jest morowy”) i Czy znasz poszum drzew[1].

Bibliografia