Kompozytor. Kształcił się w grze skrzypcowej w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie u Szwarcenstein_Z, następnie przeniósł się do klasy fortepianu Klary Umlaufowej w krakowskim Instytucie Muzycznym. W 1920 r. wstąpił ochotniczo do armii generała Józefa Hallera, a następnie walczył w III powstaniu śląskim.

W 1922 r. został zaangażowany do krakowskiego „Teatru Opera – Operetka”. Wiedzę z zakresu kompozycji pogłębiał u Władysława Żeleńskiego. W 1925 r. opublikował pierwszą kompozycję poemat symfoniczny Maciek Borkowic.

W latach 1927–1929 odbył we Wiedniu studia dyrygenckie u światowej sławy dyrygenta Feliksa Weingartnera. Po powrocie do kraju studiował muzykologię na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz filologię polską. Po przeniesieniu się w 1930 r. do Warszawy pracował jako stały akompaniator chóru Polskiego Radia Czwórka Radiowa. W tym czasie zaczął wydawać kompozycje z dziedziny muzyki lekkiej, nagrane po raz pierwszy przez „Syrenę Record”.

W 1936 r. w Niemczech brał udział w konkursie na napisanie muzyki do filmu z udziałem Jana Kiepury; powierzono mu jej skomponowanie, ale do realizacji filmu nie doszło. W 1939 r. był zatrudniony przez holenderską ekipę „Phillipsa” przy pokazach telewizyjnych na II Dorocznej Wystawie Radiowej w gmachu YMCA w Warszawie.

Podczas oblężenia Warszawy we wrześniu 1939 r. pozostał w radiu do ostatniego dnia pracy rozgłośni. Po II wojnie światowej był kierownikiem muzycznym i dyrygentem w krakowskim Zrzeszeniu Artystów Operetkowych, w teatrze „Komedia Muzyczna” i Teatrze Kameralnym TUR-u. W 1960 r. założył z Wojciechem Dzieduszyckim kabaret dawnych piosenek „Dymek z papierosa”^[1].

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013.