Śpiewak. Studia wokalne odbywał u Jana Łysakowskiego, a w latach 1911–1912 u Tadeusza Leliwy; jeszcze w latach dwudziestych doskonalił się w sztuce wokalnej w Mediolanie u G. Tessari‘ego. Jego debiut artystyczny odbył się 16 listopada 1913 r. w Teatrze Wielkim w Warszawie. W tym samym sezonie otrzymał stały engagement na występy w Teatrze Wielkim, jednak już w następnym sezonie śpiewał na deskach Teatru Małego. Latem 1915 r. występował w Wilnie, w zespole objazdowym Bolesława Bolesławskiego. Podczas I wojny światowej walczył na froncie. Powrócił do Warszawy w 1919 r. i do 1934 r. nieprzerwanie występował w Operze w Teatrze Wielkim. W 1929 r. brał udział w nagraniu Halki Stanisława Moniuszki w „Syrenie Record”, tworząc jedną z najlepszych kreacji artystycznych w polskiej międzywojennej fonografii. W latach trzydziestych śpiewał gościnnie na różnych scenach w kraju, m.in. w operze katowickiej, poznańskiej, a także na estradzie. W 1936 r. występował w Teatrze Narodowym, brał udział w koncertach w Filharmonii Warszawskiej jak również w występach pod auspicjami Ormuzu.

Ogółem miał w repertuarze partie z około 60 oper; krytyka wyrażała szczególne uznanie dla jego kreacji w dziełach Ryszarda Wagnera. Po II wojnie światowej występował jako aktor dramatyczny i charakterystyczny m.in. w Teatrze Polskim i Nowym, prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, brał udział w audycjach radiowych^[1].