Pianista, kompozytor. W 1866 r. (lub 1867 r.) wyjechał na studia do konserwatorium w Lipsku, gdzie kształcił się u Ignacego Moschelesa, Teodora Cocciusa i Carla Reinecke’go (klasa fortepianu) oraz Ernsta Fredricha Richtera (teoria). Studia ukończył w 1869 r. Zadebiutował na jesieni 1869 r. w sali lipskiego Gewandhausu (zagrał wówczas koncert e-moll Fryderyka Chopina). Po koncercie zwrócił się do niego Karol Tausig z propozycją prowadzenia jego dalszej edukacji. Od 1870 r. Michałowski studiował w Berlinie u Tausiga, a także pobierał nauki u Teodora Leszetyckiego. Studia te jednak przerwał i w 1871 r. powrócił do Warszawy.

Po debiucie w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym zaczął koncertować w kraju i za granicą. Skala jego interpretacji była bardzo rozległa, najwięcej jednak uwagi poświęcał dziełom Fryderyka Chopina. Wpływ na to miała przede wszystkim opinia Franciszka Liszta, z którym Michałowski spotkał się w 1878 r. w Weimarze i u którego brał lekcje. Podziw Liszta wzbudziła jego interpretacja Larghetta z koncertu f-moll. W 1880 r. Michałowski otrzymał od Liszta list gratulacyjny (Liszt miał się wyrazić o jego grze: „Tak może grać Chopina tylko Polak”).

W latach 1891–1918 był profesorem klasy fortepianu w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, następnie zajmował identyczne stanowisko w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Po przejściu na emeryturę kontynuował pracę pedagoga i uczył prywatnie. Do jego uczniów należeli m.in. Wanda Landowska, Piotr Rytel, Jerzy Żurawlew, Witold Friemann, Stanisław Zmigryder, Jerzy Lefeld.

20 marca 1928 r. obchodził w Teatrze Wielkim jubileusz 60-lecia pracy artystycznej. W 1930 r. dokonał w wytwórni „Syrena Record” serii nagrań utworów Fryderyka Chopina. Występował często na koncertach i recitalach radiowych, w każdą rocznicę urodzin i zgonu Chopina dawał recitale w Towarzystwie Higienicznym.

Był kompozytorem: wydał 35 własnych opusów, opracowania dzieł Fryderyka Chopina, wielu transkrypcji (m.in. najlepszą zdaniem krytyki była jego transkrypcja chopinowskiego Impromptu As-dur w tercjach). 20 marca 1934 r. – owacyjnie przyjmowany przez publiczność – świętował w Filharmonii Warszawskiej jubileusz 65-lecia debiutu; przygotowywał się później do obchodów 70-lecia pracy artystycznej, co miało nastąpić w 1939 r. w Lipsku^[1].