Melodię kolędy notuje kantyczka karmelitańska Chybińskiego oraz rękopis biblioteki karmelitanek, sygn. 95; identycznie podaje ją Mioduszewski w Pastorałkach i kolędach, 1843.

Tekst spotykamy ponadto w rękopisach karmelitańskich BJ 3640, 3642 i 3646, w rękopisie benedyktynek staniąteckich z 1754, rękopisie BJ 3639 oraz w rękopisie franciszkanek z drugiej połowy XVIII wieku; XVIII-wieczne druki go nie podają. W zapisach kolęda liczy 9 do 11 zwrotek – podajemy 2 pierwsze. W kantyczce Chybińskiego nosi tytuł: Najżyczliwsza i najwierniejsza famulacyja^[1].