Jedna z najstarszych zapisanych w Polsce melodii kolędowych. Występuje trzykrotnie w Tabulaturze Jana z Lublina, gdzie w jednym z opracowań nosi tytuł Colenda Seuerini. Wersję tę podajemy. Z połowy wieku XVI znamy jej dwugłosowe opracowanie w druku protestanckim pt. Kolęda ku śpiewaniu dla dziatek (wyd. Łazarza Andrysowica, b.d.), z polskim tekstem. Słowa spotykamy następnie w Pieśniach zwyczajnych, 1626, i Pieśniach katolickich Jagodyńskiego, około 1640, który podaje również wersję łacińską: Eia omnes canamus gaudentes. W źródłach XVIII-wiecznych pieśń tę znajdujemy jedynie w karmelitańskim rękopisie BJ 3646. Tekst liczy zwykle 8 do 9 dwuwierszy – podajemy 4 pierwsze^[1].