Bezimienny autor wydrukował ją w lutym 1943 r. w konspiracyjnym zeszycie piosenek ulicznych Posłuchajcie ludzie. Melodię zapożyczył z popularnej przed wojną w środowiskach robotniczych Kolędy dziadowskiej. Kolęda-ballada utrzymana była w formie opowieści o wydarzeniach związanych z Zamojszczyzną. Jak wiadomo 28 X 1942 r. hitlerowcy przystąpili do urzeczywistnienia planu Centrali Przesiedleńczej dla Generalnej Guberni, który przewidywał wysiedlenie ludności polskiej z 297 zamojskich wsi. W miejscowościach tych miało się osiedlić około 3 tysiące rodzin niemieckich kolonistów pochodzących z Besarabii, Chorwacji, Słowenii, Ukrainy i krajów nadbałtyckich. Biorące udział w akcji jednostki Wehrmachtu, SS, żandarmerii i Luftwaffe pacyfikowały przy tej okazji wsie, których ludność współdziałała z polską i radziecką partyzantką. Rozstrzelano dziesiątki kobiet, mężczyzn i dzieci. Setki osób skierowano do obozów zagłady. Masowo marły z głodu i mrozu dzieci, które wywożono do Rzeszy w zaplombowanych, nie opalonych wagonach towarowych. Przeciw tej bestialskiej akcji wystąpiły zbrojnie oddziały BCh, GL, AK i partyzanci radzieccy. Rozpoczęła się tzw. „wojna ludowa” w obronie Zamojszczyzny^[1].