Orkiestra zadebiutowała w 1935 r. w warszawskim „Café Clubie” i szybko wysunęła się na czoło polskich orkiestr tanecznych. „Dziś orkiestra ta osiągnęła poziom najlepszych angielskich zespołów i jako taka stanowi u nas wyjątek” – pisał o zespole Franciszka Witkowskiego krytyk muzyczny J. Landau w tygodniku „As” z 23 października 1938 r. W tym samym artykule autor zacytował wypowiedź Ady Rosnera: „Ogółem biorąc, mamy dobrych muzyków, hołdują oni jednak jeszcze staremu (...) stylowi gry. Najlepszym jest (...) Witkowski, po którym poznać staranną pracę i wpływ zainteresowania się zagranicznym stylem (...). Poza tym wysuwa się Witkowski na czoło naszych zespołów dzięki nadzwyczajnej precyzji w wykonaniu utworów”.

Pierwszy duży sukces odniósł Franciszek Witkowski ze swą orkiestrą podczas występów na transatlantyku „Piłsudski” w rejsie do USA (jesień 1935 r.). W sezonie zimowym 1936/1937 orkiestra robiła furorę w świeżo otwartej „Patrii” w Krynicy, poza tym brała udział w realizowanym tam wówczas filmie pt. Książątko. W ostatnim okresie przed II wojną światową zespół występował w warszawskim dancingu „Paradis”. Cechą rozpoznawczą zespołu były białe smokingi muzyków.

Orkiestra była znana na południu Polski, m.in. dzięki występom w krakowskim „Fenixie”. Dla „Syreny Record” Franciszek Witkowski nagrał jako solista serię utworów na klarnet w 1932 r. W 1938 r. jego zespół towarzyszył w nagraniach płytowych solistom: Stefanowi Witasowi i Edwardowi Jasińskiemu. Na początku 1939 r. orkiestra została zaangażowana przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej do reprezentowania polskiej muzyki rozrywkowej podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorku. Franciszek Witkowski opuścił Polskę wraz z zespołem w kwietniu tegoż roku. Po wojnie pozostał na stałe w USA. Zmarł w styczniu 1975 r. w Nowym Jorku. Mimo, że jego nazwisko uległo już dziś zapomnieniu, warto podkreślić, iż był jednym z pierwszych polskich muzyków uprawiających muzykę jazzową – improwizowaną, nie zaś – jak w przypadku innych orkiestr tanecznych w Polsce – naśladującą grę amerykańskich i angielskich zespołów tanecznych, utrzymaną w stylu Paula Whitemana czy Jacka Payney‘a.

W skład zespołu wchodzili początkowo m.in.: Jerzy Belzacki – pf., aranżacja; Michał Didyk – tr.; Filip Goldberg – perc.; A. Kagan – tbn., cb. Natomiast spośród muzyków, którzy należeli do zespołu w późniejszym czasie można wymienić: Henryka Rosnera – vno; Leona Henrykowskiego – acc., sxf.; Teodora Piecucha – cb.; Jerzego Ronsera – pf.; Tadeusza Noela – tr.; Bolesława Smugę – acc.; Stanisława Fraszczyńskiego, Adama Bulkowskiego – perc.; Tadeusza Jeselsona – vno, sxf.; oraz Franciszka Witkowskiego – cl., sxf., dyrekcja^[1].