Partyzancką brodę napisał w 1944 r. Maks Łapirow, muzykę skomponował Leonid Bakałow. Wykonana po raz pierwszy w okopach na froncie przez zespół Leonida Utiosowa, z miejsca zdobyła sobie niecodzienną popularność wśród żołnierzy Armii Radzieckiej. Wkrótce dotarła też do Polski. Przynieśli ją ze sobą radzieccy skoczkowie-partyzanci. Najwcześniej trafiła piosenka na Lubelszczyznę do Grupy Operacyjnej Gwardii Ludowej im. Tadeusza Kościuszki. Nieznany bliżej autor-partyzant przełożył radziecką piosenkę dosłownie, w części zaś, nie mogąc sobie prawdopodobnie poradzić z przekładem, po prostu ją spolszczył. Stąd też w partyzanckiej wersji wystąpiły tak znaczne i rażące różnice w stosunku do literackiego, powojennego przekładu Henryka Huberta^[1].