Piosenkarka. Uczyła się śpiewu u Ady Sari oraz sztuki dramatycznej u Ireny Trapszo i Wandy Siemaszkowej. Debiutowała w 1922 r. we Lwowie. Dwa lata później została zaangażowana przez Juliusza Osterwę do Teatru Narodowego w Warszawie. Od 1926 r. była aktorką w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego.

W następnych latach weszła na stałe w skład zespołu Teatru Polskiego, gdzie występowała nieprzerwanie do wybuchu II wojny światowej. Od momentu pojawienia się w teatrze zajęła czołowe miejsce wśród aktorów warszawskich oraz zyskała uznanie krytyki i wielką sympatię publiczności. Występowała również w teatrach rewiowych, np. 20 grudnia 1932 r. brała udział w premierze rewii Serce na oścież w teatrze „Banda”. W 1934 r. występowała gościnnie w Teatrze Letnim w operetce Domek z kart Bruna Granichstaedtena oraz w Rozkosznej dziewczynie Ralpha Benatzky’ego (w roli tytułowej) w macierzystym Teatrze Polskim.

W drugiej połowie lat trzydziestych próbowała swych sił jako piosenkarka radiowa. Wystąpiła po raz pierwszy przed mikrofonami Polskiego Radia 1 kwietnia 1934 r. w programie primaaprilisowym pt. Od dziś z piosenką idę w świat (był to recital 8 piosenek zagranicznych – częściowo powtórzonych później na płytach „Syreny Record” – oraz piosenek Tadeusza Sygietyńskiego). Artystka odnosiła na tym polu sukcesy, występowała z kolejnymi recitalami w Polskim Radiu (recenzent „Kuriera Warszawskiego” napisał o jej debiucie radiowym: „Recital ten stał się punktem wyjścia dla Radia, które zwróciło się do słuchaczy z zapytaniem, czy pani Romanówna powinna wytrwać w obranym kierunku. Wydaje się bowiem, że [...] zdobędzie nie mniejsze uznanie od jej roli szekspirowskiej Porcji”).

W 1935 r. występowała ponownie w Teatrze Letnim w operetce Szczęśliwy pech J. Berstla. Ostatnią sztuką w Teatrze Polskim, w której brała udział przed wybuchem wojny, była Genewa George’a Bernarda Shawa, wystawiona 25 lipca 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowała w kawiarni „U Aktorek”. Tuż po wojnie grała w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. 1 września 1946 r. powróciła do Teatru Polskiego w Warszawie.

W późniejszym czasie pracowała jako pedagog w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Jej mężem był kompozytor Mieczysław Mierzejewski (to właśnie jej, w okresie narzeczeństwa, poświęcił swój znany przebój Ja mam czas, ja poczekam)^[1].