Pianistka. Dzieciństwo spędziła w Rosji. Studiowała w Moskwie u Michaiła Gnesina (fortepian) i u Aleksandra Grieczaninowa (teorię). Po powrocie do Polski w 1921 r. kontynuowała naukę w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jej nauczycielem był Michalowski_Aleksander. Studia ukończyła ze złotym medalem. Dawała liczne recitale fortepianowe, występowała z orkiestrami, m.in. pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga i Bronisława Szulca. W 1932 r. brała udział w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Współpracowała z muzykiem Wilhelmem Kryształem, z którym prowadziła Warszawski Instytut Muzyki. Jesienią 1939 r. znalazła się w Wilnie; tam aresztowano ją i deportowano na Syberię. Po ogłoszeniu amnestii dla Polaków wyjechała do Taszkientu, gdzie dołączyła do armii generała Władysława Andersa. Od 1943 r. mieszkała w Palestynie; koncertowała, była krytykiem muzycznym w piśmie „Dawar”. Ceniono ją szczególnie za interpretacje dzieł Fryderyka Chopina i Maurice’go Ravela.

Pianistka warszawska i uczestniczka międzynarodowego konkursu chopinowskiego w Warszawie, p. Miriam Bar, wystąpiła 1 marca z recitalem w Jerozolimie. Dobrany i z dużym smakiem artystycznym odegrany program świadczył o wszechstronności artystki, która posiada głęboko przemyślaną i interesującą koncepcję wykonania utworów. Interpretacja sonaty h-moll Chopina pozostawała pod cennym wpływem szkoły wielkiego szopenisty, mistrza profesora Aleksandra Michałowskiego, pod którego kierownictwem pianistka kształciła się przez dłuższy okres. Pani Miriam Bar ma wyjątkowo dużo zrozumienia dla nowoczesnej muzyki francuskiej i rosyjskiej. Zarówno Ondine i Jeux d’eau Ravela , jak i Poemat i etiudy Skriabina, odegrane zostały finezyjnie i stylowo. Na zakończenie usłyszeliśmy trzy efektowne utwory Liszta, wykonane z wielką swobodą i swadą wirtuozowską. – recenzja z ukazującej się w Jerozolimie Gazety Polskiej z 5 marca 1945 r^[1].