Kompozytor, pedagog, publicysta. W 1933 r. uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Muzycznej im. W. Żeleńskiego, studiując jednocześnie muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dalsze studia kontynuował w Warszawie w Państwowym Konserwatorium Muzycznym pod kierunkiem Z. Drzewieckiego i K. Sikorskiego. Po ich ukończeniu poświęcił się pracy pedagogicznej i kompozytorskiej. Przez jakiś czas był wykładowcą w WSM im. Żeleńskiego w rodzinnym mieście. W 1936 r., za Suitę góralską, otrzymał III nagrodę na krajowym Konkursie Kompozytorskim Towarzystwa Muzyki Polskiej. Prócz Suity w przedwojennym dorobku kompozytorskim miał również Koncert na orkiestrę i fortepian, Wariacje na kwartet smyczkowy i wiele utworów fortepianowych. Był członkiem konspiracyjnej sekcji kompozytorów, kierownikiem muzycznym podziemnego Teatru Wojska zorganizowanego w drugiej połowie 1943 r. w Warszawie. Pisał muzykę do piosenek żołnierskich oraz powstańczych, organizował konspiracyjne koncerty muzyki polskiej, a w okresie od 1 sierpnia do końca września 1944 r. dał ponad trzydzieści występów dla walczących powstańców. Po wojnie wrócił do pracy pedagogicznej, wykładał przez pewien czas w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Lublinie, następnie od 1946 r. w PWSM w Sopocie i na koniec od 1953 r. PWSM w Warszawie. Wiele miejsca przeznaczył także na publicystykę muzyczną, drukując artykuły w „Muzyce”, „Ruchu Muzycznym” i innych czasopismach kulturalnych^[1].

Redaktor naczelny „Wydania Narodowego Dzieł Fryderyka Chopina”. Laureat nagrody państwowej I st. (1950). Wielokrotnie zasiadał w jury międzynarodowych konkursów pianistycznych w wielu krajach, w tym również Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (od 1985 jako przewodniczący)^[2].