Aktorka, tancerka, piosenkarka, także pedagog. Absolwentka Szkoły Tańca Artystycznego Janiny Mieczyńskiej (w czasie okupacji) i Wydziału Aktorskiego łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (egzamin eksternistyczny w 1948 r.). Uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim pod pseudonimem „Alina” jako łączniczka batalionu Kiliński. Od 1947 r. ponownie w Warszawie. W latach 1947–1949 występowała w Teatrze Narodowym, w latach 1949–1952 w Teatrze Wojska Polskiego, w latach 1952–1955 i 1960–1965 związana była z teatrem Syrena, w latach 1956–1960 z teatrem Buffo, a w latach 1966–1980 z teatrem Komedia. Współpracowała też z kabaretami Gong, Frico, Iluzjon, U Lopka, Szpak, z Studenckiego Teatru Satyryków i Podwieczorkiem przy mikrofonie jako niezrównana interpretatorka monologów i piosenek. W 1946 r. zadebiutowała jako aktorka filmowa w Zakazanych piosenkach. Później skupiła się na pracy w teatrach. Do filmu powróciła w latach 60-tych. Kreowała kilkadziesiąt charakterystycznych ról w popularnych filmach fabularnych i serialach TV.

Jest laureatką:

– plebiscytu Srebrna Maska „Express Wieczornego” (1960–1964),

– Złotej Maski w 1966 r.,

– Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady Prometeusz ’96,

– a także nagród resortowych i państwowych.

Przez wiele lat była przewodniczącą Sekcji Estrady Związku Artystów Scen Polskich, a obecnie jest prezesem Fundacji Charytatywnej Gniazdo. O jej życiu i działalności artystycznej opowiada książka Dariusza Michalskiego pt. Jam jest Alina, wydana w 2007 r^[1].