Klenczon, Krzysztof

Zgłoszenie do artykułu: Klenczon, Krzysztof

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Klenczon, Krzysztof

Pseudonim:

Niuniek

Data urodzenia:

14 stycznia 1942

Miejsce urodzenia:

Pułtusk

Data śmierci:

7 kwietnia 1981

Miejsce śmierci:

Chicago

Informacje

Piosenkarz, gitarzysta i kompozytor. Muzyczny samouk. W dzieciństwie uczył się gry na klarnecie i gitarze. W 1962 r. w duecie z Karolem Warginem wziął udział w I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Do lipca 1964 r. współpracował z zespołem Niebiesko-Czarni, dla którego skomponował pierwsze piosenki, m.in. Bo to był zły dzieńGdy odlatują bociany. Z zespołem tym wystąpił w paryskiej Olympii w 1963 r., na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w latach 1963–1964, nagrał też pierwsze płyty[1]. Po odejściu z Niebiesko-Czarnych dołączył do zespołu Pięciolinie[2], który w styczniu 1965 r. przekształcił się w Czerwone Gitary. Z Jerzym KosseląSewerynem Krajewskim skomponował największe przeboje tego zespołu. Odniósł też sukces jako wykonawca, zdobywając m.in. główne nagrody Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za Takie ładne oczy w 1968 r. i za Biały krzyż w 1969 r. W styczniu 1970 r. opuścił Czerwone Gitary.

Zachęcony powodzeniem własnych piosenek w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki i na Liście Przebojów Polskiego Radia utworzył swój nowy zespół Trzy Korony. Nagrał z nim SP i LP, dokonał archiwalnych nagrań dla Polskiego Radia, zrealizował dla TVP teledyski RetrospekcjaKronika podróży, czyli ciuchcią w nieznane. W 1973 r. wyjechał na stałe do USA.

W 1976 r. przypomniał się polskim radiosłuchaczom piosenką Hey, Mr. America, nagraną w Chicago. Rok później ukazał się tam pierwszy i jedyny amerykański LP The Show Never Ends. W latach 1978–1979 koncertował w wielu miastach Polski, nagrał też LP Powiedz stary, gdzieś ty był. Zginął w wypadku samochodowym, wracając z koncertu charytatywnego w klubie Milford w Chicago. Pochowany został 25 lipca 1981 r. w rodzinnym grobie w Szczytnie.

Jego karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 40/41 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). W 1996 r. ukazała się książka Ryszarda Wolańskiego Krzysztof Klenczon : wspomnienie i piosenki, wydana przez Lester. W 2002 r. wystawiono musical pt. Kwiaty we włosach (scen. i reż. Andrzej Strzelecki) oparty na największych przebojach Krzysztofa Klenczona i Seweryna Krajewskiego[1].

Bibliografia