Konarska, Krystyna

Zgłoszenie do artykułu: Konarska, Krystyna

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Konarska, Krystyna

Pseudonim:

Cristine

Data urodzenia:

8 marca 1941

Miejsce urodzenia:

Berlin

Informacje

Piosenkarka i aktorka. Ukończyła Liceum Pedagogiczne w Opolu. Śpiewu uczyła się u Wandy Wermińskiej. Zadebiutowała w 1962 r. w zorganizowanym przez Rozgłośnię Polskiego Radia w Opolu konkursie dla piosenkarzy amatorów, w którym zajęła I miejsce. Jest laureatką wyróżnień na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w latach 1963–1964. Reprezentowała polską piosenkę na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1964 r. i w latach 1966–1967. Wystąpiła w filmie Pingwin (reż. Jerzy Stefan Stawiński) oraz w cyklu programów w telewizji NRD Krystyna Konarska przedstawia polskie piosenki i piosenkarzy. Koncertowała w kraju i za granicą, m.in. w ZSRR, NRD, Holandii, Austrii, Bułgarii, Czechosłowacji, Francji, Jugosławii i na Węgrzech.

Jest laureatką:

– wyróżnienia na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’63,

– wyróżnienia i I nagrody w kategorii piosenki aktorsko-literackiej na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’64 (Spalona ziemia).

Jej karierze poświęcone jest hasło w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 35 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Od 1967 r. przebywa we Francji. Była stypendystką szkółki piosenkarskiej Brunona Coquatrixa w paryskiej Olympii. Później współpracowała jako Cristine z orkiestrą Eddiego Barclaya i wytwórnią płytową Barclay[1].

Bibliografia