Kunicka, Halina

Zgłoszenie do artykułu: Kunicka, Halina

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Nazwisko:

Kunicka, Halina

Data urodzenia:

18 lutego 1938

Miejsce urodzenia:

Lwów

Informacje

Piosenkarka. Absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1957 r. zdobyła wyróżnienie w radiowym konkursie piosenkarzy amatorów w Warszawie. Śpiewu uczyła się w Radiowym Studiu Piosenki, prowadzonym przez Tomasza Dąbrowskiego, a także u Olgi Łady i Wandy Wermińskiej. W latach 1958–1960 współpracowała z kabaretem Pinezka. W 1959 r. dokonała pierwszych nagrań radiowych. W tym samym roku nagrała także piosenkę pt. Są takie dni do filmu Lunatycy (reż. Bohdan Poręba) oraz Lato, lato do filmu Szatan z siódmej klasy (reż. Maria Kaniewska). Występowała na krajowych i zagranicznych festiwalach piosenki.

Jest laureatką:

– nagrody krytyki muzycznej na festiwalu w Splicie (Jugosławia) w 1967 r.,

– nagrody publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1970 r.,

– wyróżnienia na festiwalu w Tokio (Japonia) w 1970 r.,

– I nagrody i nagrody dziennikarzy na festiwalu w Dreźnie (NRD) w 1971 r.,

– nagrody słuchaczy programu radiowego w Chicago dla najpopularniejszej piosenkarki roku 1972 r.

Jest bohaterką hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odcinek 36 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego). Dokonała licznych nagrań dla archiwum Polskiego Radia. Zrealizowała recitale telewizyjne w Krakowie, Wrocławiu, Łodzi, Poznaniu i Warszawie. Brała udział w recitalach i programach estradowych w Polsce i za granicą, w dwudziestu pięciu krajach Europy, Ameryki, Azji i Australii[1].

Bibliografia