Był kompozytorem. Odbył studia z zakresu muzyki w konserwatorium poznańskim. Jego profesorem byli m.in. Henryk Opieński. Później wyjechał do Berlina i kształcił się u E. Reznicka. W 1930 r. powrócił do kraju i został wykładowcą w konserwatorium w Poznaniu.

Po II wojnie światowej został profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. Był autorem licznych podręczników z zakresu nauki muzyki. Komponował muzykę orkiestrową, w tym siedem symfonii, bardzo liczne utwory na instrumenty smyczkowe, ponadto kantaty, poematy, suity, pieśni^[1].