Śpiewak. Studia śpiewacze odbył w konserwatorium kijowskim; ukończył je w 1918 r. Debiutował w Operze w Teatrze Wielkim w  Warszawie w 1924 r. Do wybuchu II wojny światowej jego kariera przebiegała następująco:

– w sezonie 1925/1926 był solistą w Operze w Teatrze Wielkim we Lwowie (wystąpił m.in. jako Faust u boku Adama Didura),

– w sezonie 1926/1927 śpiewał w Operze Warszawskiej oraz w operetce w teatrze „Nowości”,

– w sezonie 1926/1927 koncertował na estradzie i w Polskim Radiu oraz nagrał swe pierwsze płyty dla „Syreny Record”.

W latach 1928–1936 odbył wielkie tournée zagraniczne, był angażowany do teatrów operowych we Wiedniu, Dreźnie, Brunszwiku, w Niemieckiej Operze w Charlottenburgu (używał wówczas pseudonimu Mario Saletzky). W 1932 r. został zaangażowany do Opery Rosyjskiej w Paryżu i śpiewał tam wspólnie z Fiodorem Szalapinem. W 1935 r. występował w Pradze, następnie w Zurychu oraz w Holandii. W sezonie 1936/1937 pojawiał się ponownie w Operze Warszawskiej. Potem przeniósł się do Opery Poznańskiej, gdzie w 1938 r. odniósł wielki sukces w roli Króla w operze pt. „Alceste” Christoph‘a Willibald‘a Glucka. Na sezon 1938/1939 powrócił do Opery Warszawskiej. Podczas okupacji hitlerowskiej śpiewał sporadycznie w kawiarniach i na koncertach prywatnych. Po powstaniu warszawskim został wywieziony do obozu w Niemczech. W latach 1945–1948 występował w miastach niemieckich, współpracował z referatem kultury konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej, wziął udział w blisko 200 koncertach dla byłych więźniów obozów koncentracyjnych, wysiedleńców i członków Związku Polaków w Niemczech. W 1948 r. powrócił do kraju i pracował jako pedagog. W 1974 r. obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej^[2].