Razem z mężem Ignacym Solarzem, działaczem ludowym i oświatowym oraz przywódcą ruchu „młodowiejskiego”, a także spółdzielczego, uczestniczyła w organizowaniu Uniwersytetu Ludowego w Szycach k. Krakowa. Od 1924 r. wykładała na UL zyskując sobie coraz większe uznanie jako działaczka wiejskiego ruchu społeczno-kulturalnego. W 1932 r. Solarzowie stworzyli kolejny Uniwersytet w Gaci Przeworskiej, w którym kształcili się znani później działacze „Wici”. Tam zastała ich wojna. Po śmierci męża, którego w 1940 r. zamordowali hitlerowcy, Zofia Solarzowa nie przerwała pracy. Uniwersytet Ludowy w Gaci stał się jednym z ważniejszych punktów konspiracyjnej działalności Ludowego Związku Kobiet i Batalionów Chłopskich, których była członkinią. Prowadziła szeroką działalność kulturalno-oświatową, współpracowała z podziemną prasą „Rocha”, pisała artykuły, wiersze i piosenki, drukując je w konspiracyjnych „Wieściach”, „Chłopce” oraz „Żywii”. Jej utwór Do boju o Polskę Ludową wszedł m. in. do wydanego w 1944 r. na Rzeszowszczyźnie zbiorku Pieśni Batalionów Chłopskich. Po wojnie wydała Pieśni Wiejskiego Uniwersytetu Orkanowego, Sami tworzymy teatr i Skalni ludzie^[1].