Dyrygent, kompozytor. Jako 13-letni chłopiec grał już w zawodowej orkiestrze. Studiował grę na skrzypcach, kompozycję i dyrygenturę w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Lipsku. Po studiach został skrzypkiem orkiestry Emanuela Bacha. Od 1857 r. aż do śmierci działał nieprzerwanie w Warszawie. Występował niekiedy pod pseudonimem Gustaw Adolfson. Szybko zdobył dużą popularność, przede wszystkim jako dyrygent koncertów muzyki lekkiej. W 1867 r. zorganizował własną „Orkiestrę Warszawską”, z którą przez wiele lat występował m.in. w Dolinie Szwajcarskiej. Zyskał miano „polskiego Offenbacha”, nazywano go także artystą „na miarę Wiednia”. W latach siedemdziesiątych XIX w. grał na skrzypach w orkiestrze Teatru Wielkiego.

Od 1876 do 1902 r. był dyrygentem orkiestr w teatrzykach ogródkowych; napisał w tym czasie siedem operetek (Król reporterów, Majstrówka i inne). Wespół z Szober_Feliks skomponował piękny wodewil Podróż po Warszawie, wyreżyserowany w 1924 r. przez Leona Schillera i cieszący się wielkim powodzeniem. Spośród baletów jego autorstwa największy sukces odniósł Pan Twardowski, grany 560 razy na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie. Oprócz tego napisał szereg tańców, fantazji itp. Wiele lat kierował orkiestrą pracowników Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej a od 1899 r. prowadził orkiestrę antraktową w Teatrze Ludowym. W 1908 r. dyrygował orkiestrą nowopowstałej „Syreny Record” przy pierwszych jej nagraniach^[1].