Tadeusz Szewera urodził się w 1925 r. w Leżajsku. Był uczniem gimnazjum i czynnym harcerzem, gdy wybuchła wojna. Mieszkał wówczas w Tarnobrzegu, w którym „Jędruś” – Władysław Jasiński rozpoczyna w 1939 r. swą partyzancką działalność. Ojciec Tadeusza Szewery, Zygmunt, nauczyciel gimnazjum i liceum, także od pierwszych dni okupacji włączył się w nurt rodzącego się Ruch Oporu. Przyjął pseudonim „Cyklop” i współpracował blisko z „Jędrusiem”, nic więc dziwnego, że w 1940 r. „Mały Tadek” był już kolporterem „Odwetu”, podziemnego pisma „Jędrusiów”, a następnie łącznikiem i współpracownikiem oddziału, wreszcie partyzantem, któremu z uwagi na młodociany wiek dano pseudonim „Łebek”. W latach 1943–1944 był także członkiem zespołu redakcyjnego „Odwetu”.

Po wyzwoleniu osiadł na stałe w Łodzi, podjął studia na Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego, by ostatecznie po Studium Dziennikarsko-Publicystycznym wrócić do zapoczątkowanej w latach wojny pracy w zawodzie dziennikarza.

Artykuły i reportaże drukował na łamach wielu czasopism, m.in. „Za wolność i lud”, „Mówią wieki”, „Po prostu”, „Wsi”, „Nowej kultury”, „Kroniki”, „Odgłosów”, „Osnowy”. Były wśród nich także wspomnienia o „Jędrusiach”. W 1968 r. wydał zbiór reportaży O Szekspirze, lwie czarnym i wąsach Reymonta (w 1969 r. II wydanie). Tadeusz Szewera był także, jako aktywny działacz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, inicjatorem i współautorem scenariuszy widowisk plenerowych, m.in. Ballady Partyzanckiej, za która uzyskał w 1967 r. nagrodę III stopnia Ministra Obrony narodowej. W 1968 r. otrzymał nagrodę m. Łodzi w dziedzinie upowszechniania kultury.

W 1970 r. wydał Tadeusz Szewera wydał antologię Niech wiatr ją poniesie, pierwszą tego rodzaju pracę w powojennym 25-leciu, zawierającą pieśni, piosenki i ballady, które w latach 1939–1945 stanowiły nieodłączna cząstkę życia konspiratorów, partyzantów, powstańców, jeńców wojennych i żołnierzy^[1].