Kompozytor. Studiował u Piotra Rytla w klasie kompozycji w Konserwatorium Warszawskim, a także dyrygenturę u Waleriana Bierdiajewa^[2].

Po ukończeniu studiów pracował przede wszystkim jako reżyser w warszawskiej rozgłośni Polskiego Radia (lata 1937–1939). W latach 1945–1946 pełnił obowiązki naczelnika Wydziału Kultury i Sztuki w Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku. Był współzałożycielem Filharmonii Bałtyckiej, którą kierował w 1945 r. Rok później powrócił do Warszawy, gdzie objął funkcję dyrektora biura zarządu Związku Kompozytorów Polskich. W 1948 r. zdobył I nagrodę w konkursie kompozytorskim zorganizowanym z okazji Olimpiady w Londynie, przedstawiając utwór II Symfonia – Olimpijska. Na przełomie lat 40-tych i 50-tych XX w. uczył muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej oraz kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. Po nawiązaniu współpracy z reżyserem Erwinem Axerem został kierownikiem muzycznym Teatru Współczesnego (lata 1957–1978). Równocześnie działał w Towarzystwie Śpiewaczym „Harfa”, gdzie w 1964 r. objął stanowisko prezesa. Za wybitne osiągnięcia odznaczony został Krzyżami – Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w 71 r. życia w Warszawie. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B37 rząd 3 grób 6).

Zbigniew Turski był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Ireną Kietlińską (26.10.1912–22.02.2012), znanym muzykologiem i autorką książek, nie doczekał się potomstwa. Z drugą – Haliną Walentyną z Uniejewskich (11.02.1918–6.10.2009) pozostawił trzy córki: Monikę, Janę oraz Ewę^[3].

Kompozytor pozostawił 3 symfonie, koncerty skrzypcowe, utwory na fortepian, muzykę dla filmu, radia i teatru, pieśni. Jego kompozycje przedwojenne i z czasów okupacji zaginęły w czasie działań wojennych^[2].