Autorka tekstów. Uczęszczała do Gimnazjum im. Królowej Kingi w Kielcach. Po studiach polonistycznych na Uniwersytecie Warszawskim objęła posadę nauczycielki w II Liceum Miejskim im. Jana Kochanowskiego w Warszawie^[1]. Pracowała tam w latach 1932–1939^[2]. Była entuzjastką lotnictwa, organizowała w Warszawie szkolne koła LOPP, drukowała artykuły z historii lotnictwa i szybownictwa na łamach gazet warszawskich i kieleckich (m.in. w „Programie VI Krajowych Zawodów Szybowcowych” w 1938 r. artykuł pt. Bilet wizytowy Kielc i ich nadzieje). Ponadto współpracowała z radiem, była korektorem literackim księgi pamiątkowej Ku czci poległych lotników, wydanej w 1933 r. z okazji odsłonięcia pomnika „Lotnika” w Warszawie, wreszcie pisała wiersze sygnowane początkowo pseudonimem „Agnez”^[1]. W 1934 r. napisała tekst Marsza Lotników^[2].

W czasie wojny trafiła do Francji i Anglii. Pełniła tam funkcję korespondenta (pisała życiorysy polskich lotników biorących udział w bitwie o Londyn), następnie pracowała w Wydawnictwie Książek Szkolnych dla młodzieży polskiej przebywającej za granicą i wykładała język polski w Szkole Morskiej, kierowanej przez kapitana żeglugi wielkiej Karola Olgierda Borchardta. Wykładała astronawigację w gdyńskiej Szkole Rybołówstwa Morskiego. Aleksandra Zasuszanka została również matką chrzestną sztandaru polskich lotników, który poprzez kordony graniczne dotarł z okupowanego kraju na Wyspy Brytyjskie^[1].

Po wojnie osiadła na stałe w Kielcach. Pracowała jako kustosz w tamtejszym Muzeum Narodowym w latach 1949–1971. Jej zasługą jest zorganizowanie trzech muzeów literackich: Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku, Stefana Żeromskiego w Kielcach oraz Jana Kochanowskiego w Czarnolesie^[2]. Poza tym, jako opiekunka działu etnograficznego (do roku 1957), całe lata gromadziła ginące już relikty kultury ludowej. Między innymi we wsi Bieliny, w zabytkowej chacie z 1794 r., urządziła punkt etnograficzny^[1].