Aktorka, śpiewaczka, piosenkarka, także dyrektor teatru. Uczyła się śpiewu u H. Majeranowskiej i gry aktorskiej u E. Derynga. Debiutowała w Czerniowcach w 1866 r. w Białej kamelii w zespole przyszłego męża Gustawa Zimajera. W 1874–1880 była aktorką teatrów lwowskich, w 1880–1882 związana była z Warszawskimi Teatrami Rządowymi. W 1882 r. wyjechała do Paryża. Do wybuchu I wojny światowej występowała samodzielnie, z własnym zespołem lub z córką i zięciem (Helena i Rapacki_Wincenty, syn) właściwie bez stałego kontraktu, najczęściej w repertuarze operetkowym. Na trasie jej podróży artystycznych były sceny zagraniczne, m.in. Wiedeń, Budapeszt, Praga, Nowy Jork, Monachium, Berlin, Kolonia, Ryga, Kowno, Odessa, Moskwa, Petersburg oraz krajowe, m.in. Kraków, Poznań, Lublin, Sosnowiec, także sceny prowincjonalne (Płock, Tarnów, Zakopane, Łomża, Siedlce, Kielce, Suwałki).

Odtwórczyni ponad 250 głównych ról: w komediach, m.in. Pawłowa (Marcowy kawaler), Rigoletta (Tajemnice Paryża), Kamila (Posażna jedynaczka), Olimpia (Ojciec debiutantki), Justysia (Mąż i żona), Klara (Zemsta), Kasia (Mąż od biedy); w operetkach, m.in. Berta (Bęben, Jakub Offenbach), Bettina (Dziecko szczęścia, Karl Millöcker), Bulotta (Rycerz Sinobrody, Jakub Offenbach), Dioniza (Nitouche, Francis Hervé), Dziewanna (Dzwony kornewilskie, Robert Planquette), Eugenia (Piękna Helena, Jakub Offenbach), Golesco (Zemsta nietoperza, Johannes Strauss), Kasia (Pani majstrowa, Karl Millöcker), Kamila (Żołnierz królowej Madagaskaru, Tadeusz Sygietyński), Melania (Pensjonarki, Franz von Suppé), Klara Angot (Córka pani Angot, Charles Lecocq); także w operach.

W 1921 r. obchodziła w Krakowie jubileusz ćwierćwiecza aktorstwa, w 1923 r. wycofała się ze sceny. Od 1928 r. była pensjonariuszką Schroniska Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Nie dysponowała wielkim głosem, zdobyła jednak ogromną popularność dzięki niezwykłej żywiołowości, swawolnemu aktorstwu, dalekiemu od teatralnego kanonu. Zaskakiwała nie tylko interpretacyjnymi pomysłami, ale także pozascenicznym wizerunkiem (makijaż, kreacje, sposób bycia). Podobno dokonała kilku muzycznych nagrań płytowych, lecz żadne nie zachowało się. Jej głos utrwalony został na płycie jedynie w krótkiej scence komicznej (w zbiorach Muzeum Techniki w Warszawie)^[1].