Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!

A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: „Ech, do czorta!”

Nie daję łajbie żadnych szans

Dziesięć w skali Beauforta!

Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.

A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: „Ech, do czorta!”

Nie daję łajbie żadnych szans

Dziesięć w skali Beauforta.

Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.

A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: „Ech, do czorta!”

Nie daję łajbie żadnych szans

Dziesięć w skali Beauforta!

O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.

A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: „Ech, do czorta!”

Przedziwne czasem sny się ma

Dziesięć w skali Beauforta.^[2]