A kto ciebie ty wierzbino wychował,

a kto twoje fujareczki czarował,

wychowywał mnie mój rodzic, ciemny las

kędy stoję w chłodnej rosie, aż po pas

Wykarmiła mnie ta ziemia, ta matka,

płakiwała ze mną brzoza, sąsiadka,

czarna rola podawała chleb i sól,

Wykołysał wiatr szumiący z łąk i pól.

Latał ci on wieczornymi nockami

nad sennymi wioski naszej chatami.

W ciemnej strudze maczał skrzydła jako ptak

i roztulał dzikie głogi polny mak.

Tęskność, smutek, łzy sieroce,

jak biały tuman z łąki

za nim w ślady leciały

Wiatr gałązki moje gibkie całował

na fujarki je urzekał, czarował.^[1]