Adam dał imiona zwierzętom

u progu czasu, u progu czasu

Adam dał imiona zwierzętom

u progu czasu, gdy powstał świat

Zobaczył zwierza w puszczy pośród skał

co stąpał zwinnie, wielką grzywę miał

a kiedy ryknął, w żyłach stygła krew

„O, ten niech się zowie lew”

Adam dał imiona zwierzętom…

Zobaczył zwierza, co gnał pośród pól

nie równał się z nim wiatr, nie imał się go ból

kopyta to jedyna była jego broń

„O, ten niech się zowie koń”

Adam dał imiona zwierzętom…

Zobaczył zwierza, co się na łące pasł

majestatycznie stał jak potężny głaz

miał rogi i potrafił dobyć groźny ryk

„O, ten niech się zowie byk”

Adam dał imiona zwierzętom…

Zobaczył zwierza, co po błoniu biegł

spoglądał mądrze i wydawał głośny szczek

i ciągle węszył, z potrzebą albo bez

„O, ten niech się zowie pies”

Adam dał imiona zwierzętom…

Zobaczył zwierza, co w błocie sobie żył

ogonek kręty miał, ryjem ziemię rył

i chrząkał, jakby zjadł palący pieprz

„O, ten niech się zowie wieprz”

Adam dał imiona zwierzętom…

Zobaczył zwierza bez łap i bez piór

bez szmeru pełzł ten łuskowaty twór

co niby znikał, a był gdzieś obok wciąż…^[1]