Nigdy samotnie, co najmniej we czterech

Wszak wiosny nie czyni jedna jaskółka

Radosny szmerek ustawionych w szereg

Alkoholików z górnej półki

Z duszą słowiańską, niemieckim uporem

Twardością norweskiego klifu

Siadamy za stołem uroczym wieczorem

My! Akrobaci aperitifu

Furda tam wszystkie gry towarzyskie

Furda warcaby, szachy czy bierki

To my! Dżokeje podwójnej whisky

I promilowej woltyżerki

Żadnych powrotów z gębą obitą

Zawsze gotowi by nalać do baku

Ekscentryczni zwolennicy mojito

Konkwistadorzy armaniaku

Chociaż krok miękki to łeb zawsze twardy

Choć wzrok przymglony to język szczery

Hardy koneser skarbów bacardi

Leje na nery wytrawne sherry

Patrzcie, zazdrośćcie – chłopcy, dziewczynki

Szczęśliwym kowalom własnego losu

Drinki w kolorze mankietów spinki

Linoskoczkowie calvadosu

To my! Posiadacze forsy i czasu

Z wyrobionymi fest wątrobami

To my! Jeśli wypić, to zawsze z klasą

Jak puścić pawia, to perfumami

I jedna tylko rzecz nam przeszkadza

By szczęśliwymi być na całego

Że rano głowy tak nam rozsadza

Jak panom żulom spod nocnego!^[1]