Krzyczały dzieci, płakały mamki

W górę się uniósł Belweder

Jak Błaszczykowski do ruskiej bramki

Posłał po prostu torpedę.

Jeden mężczyzna z emocji zemdlał

A wcześniej pobladł jak struty

Podobno nawet ktoś dzwonił z Kremla

Bo ma darmowe minuty.

Uniósł się w górę Zamek Królewski

Brawo się niosło daleko

I tylko jeden Jan Tomaszewski

Nawet nie mrugnął powiekom.

Choć do oklasków rwały się dłonie

Chociaż sportowa to dusza

W czasie kryzysu obiecał żonie

Telewizora nie ruszać.

A Błaszczykowski napił się mleka

I już gotuje się w nim krew

Bo we Wrocławiu na niego czeka

Bardzo bojowy czeski lew.

Komu do płaczu, komu do śmiechu

Wie tylko Pan Bóg w tej chwili

Ale zapewniam w imieniu Czechów

Z Hradczan nie będom dzwonili.

A Błaszczykowski nic jeszcze nie wie

Więc nie przejmuje się wcale

Że już UEFA wczoraj w Genewie

Zdecydowała co dalej.

Kryzysu skutkiem oraz wynikiem

I że się nie rozmnaża świat

Będzie on musiał być napastnikiem

Do sześćdziesięciu siedmiu lat!^[1]