Przyszła nam kiedyś do głowy – kolorowa piosenka.

Barwna jak miłość i ciepła jak Van Gogha paleta,

jak nut kolibry pstrokate co wiszą na wietrze

i pięciolinia jak pastel, co wplątał się w tęczę…

Więc gitarzysta wypieścił garść riffów czerwonych

a znad pianina błękitne uniosły się tony

i nie zabrakło nam pasji, wizji, ani talentu,

ale zabrakło nam trochę – proszę państwa – budżetu…

Biało-czarna piosenka – węgiel i śnieg

Mono jest chromatyczna – panda wśród zebr

Biało-czarna piosenka – bo budżet nam padł

Biało-czarna piosenka – choć ma w sobie żar…

Biało-czarna jest jednak…

I poznikały kolejno z wymarzonej palety:

róż i zielenie, żółcienie, brąz, karminy, fiolety,

siena palona i umbra, cynober i burgund,

ultramaryna, antracyt i ecri oraz turkus.

I wkrótce barw nam zabrakło na sztandary i flagi

O kolorowej piosence nie było co marzyć

I na zachody i wschody Słońca farby nie było

Ba! Zabrakło kolorów nam na zwykłą miłość…

Biało-czarna piosenka – węgiel i śnieg

Mono jest chromatyczna – panda wśród zebr.

Biało-czarna piosenka – bo budżet nam padł

Biało-czarna piosenka – choć ma w sobie żar…

Biało-czarna piosenka…^[1]