Bo wierz miłości,

a w ostrożności,

jeśli jest szczyra,

a nie przechyra.

Gdzie sercu lubo,

chociaż i zgubą

pójdzie powoli

miłość mi k’woli.

Pobiegnie co w skoki,

chocia pod obłoki,

by serce jedyne

twe widział godzinę.

Nie odbieram kochanie

albo nie rozstanie

twej szczyrej usługi

na wiek już czas długi.

Już pęta włożone

ślubem stwierdzone,

gdzie serce nosi,

wszędzie go głosi.

Za nim iść trzeba,

gdzie dekret z nieba,

a bez odwłoki

ruszyć co w skoki.

Już jadę skwapliwie

daj Boże szczęśliwie.

Całuję rączeńka,

kajdany i pęta.

Gdy mi twej miłości

kwituję z wolności.

Tam moja swoboda:

wierna dwu serc zgoda.^[1]