Łączą się dziś dwa serca w jedno

Radość im uderza do głów

Oj nieważne kto kogo trzepnął

Najważniejsze by trzepnąć znów

Jeśli tak, no to w brzuch

Dwóch na dwóch

Już jest ruch – buch buch buch

Radość jest tak wielka

Pęknąć można więc,

Naprawdę można pęc, oj można pęc

Trzeba to odetkać

Ano czym? Ano z pomocą ręc

Tak bawimy się na weselu

Niezapomnianych chwil czujmy czar

Choć nietkniętych będzie niewielu

Chociaż zębów i nosów żal.

A więc niech żyje bal, naprzód wal – oj oj oj, ał ał ał

Co rodziny spoi

Bardziej niż ta krew

Niż przelana wspólnie krew, żywa krew

Choć to braterstwo boli

Lecz nie bratać się to bardzo wielki grzech.

To wiąże na lat wiele

Poczuć tak sierp i wprost

Jak się jest przyjacielem

I przyjąć cios^[1]