Mały kwiatek,

chyba bratek –

wiarę dasz? –

miał w brewiarzu

przy ołtarzu

opat nasz.

Psałterz w płatkach?

Co za wpadka!

Jaki pech!

I od Boga

kara sroga

za ten grzech.

Na mój honor –

nie wiadomo,

skąd mu wpadł

ów nieskromny,

jakże wonny

mały kwiat.

Episkopat

powie: Opat

czyni źle,

skoro kwiatki

między kartki

wsuwa swe.

Dobry Boże,

zechciej może

wstrzymać sąd.

Że te chwasty

od niewiasty?

Ależ skąd!

Durne trzpiotki

bzdurne plotki

sieją w krąg.

Cóż zawinił

bratek, by nim

gardzić wciąż?

Bratek w mszale

nie jest wcale

rzeczą złą,

spotkać można

przy przydrożnych

świątkach go.

Tam modlitwie

się gorliwie

oddał mnich.

Niechby prysły

precz domysły

trzpiotek złych!

Niech uwierzy

jak należy

każdy z was:

Marii Pannie

służy ładnie

opat nasz.

Mały kwiatek,

chyba bratek,

prawdę zna,

więc uwierzcie,

a o reszcie –

cicho, sza!^[1]