Przez trudy i znoje, przez walk krwawych burze,

Z pogardą dla śmierci, wesoła, junacka,

Wciąż idzie niezłomna w krwi własnej purpurze

Brygada żelazna, karpacka.

Nie zmoże jej, póki podźwignie broń ramię,

Ni podłość moskiewska, ni buta krzyżacka!

W bój pójdzie zwycięski i wrogów przełamie

Brygada żelazna, karpacka.

Więc chociaż do Polski ciałami szlak ścielem,

Choć nieraz pięść wroga śmiertelny cios zada,

Znów wstanie potężnym spraw świętych mścicielem

Karpacka, żelazna Brygada.

I póty bojowych nie zwinie proporców,

I póty wytchnienia ni chwili nie zazna,

Aż wygna z Ojczyzny ostatnich zaborców

Brygada karpacka, żelazna.^{[1], [2]}