Był to chłopczyna w dwudziestym roku,

On bez kochania nie stąpił kroku.

On ciągle marzył, gdzie luba była,

Czy w polu żęła, czy co robiła.

Ni w polu żęła, ni co robiła,

Pięknej postaci chłopca lubiła.

A jej chłopczyna, jej ukochany

Służył we wojsku przez roczek cały.

Jaś z wojska wraca. Ludzi gadają:

Wczoraj umarła, dzisiaj chowają.

Jaś z konia skoczył, na cmentarz bieży,

A na cmentarzu kopią grób świeży.

Boże dopomóż, co tu robicie,

Dla kogo grób ten świeży kopiecie?

Czy nie na pewno dla lubej mojej –

Kopcie grób szerszy dla nas oboje.

Bagnet wybiera, serce przeszywa.

Niechaj w tym grobie para spoczywa.

Tu leży ciało, tu leżą kości.

Niech ludzi wiedzą, że to z miłości.^[1]