Na niebie kłębią się chmury,

za nimi ukrył się księżyc,

za nimi gwiazdy schowane,

ciemności okryły ziemię.

Spać niemowlęta nie mogą,

w popłochu zwierzyna bieży,

a wszystko to uczyniła

gorąca krew Izabeli.

Jedyną siostrę zabiła

z miłości do szwagra wielkiej,

zabiła ją ciemną nocą,

ukryta wśród zasłon ciemnych.

Zabiła, aby w jej łożu

jej mężem móc się nacieszyć.

Don Diego myśli, że żonę,

nadobną Donxivę pieści.

Lecz oto zrywa się z łoża,

ażeby cuda obwieścić:

– Piętnaście lat moją żoną,

dziewicą wciąż jednak jesteś!

Twa kibić jak smukła trzcina,

różami przybrane piersi!

– Zabiłam siostrę jedyną,

ukryta wśród zasłon ciemnych…

Wyznanie dziewczyny szczere

powstrzymać musi chęć zemsty.

Niech żywi zostaną żywi –

umarłych nic już nie wskrzesi…^[1]