Dziś spętano mnie w jednej z uliczek

w separatce przypięto do łóżka

w tym szpitalu zabrania się krzyczeć

a ja nie chcę, jak boli to muszę

Cisza Leczy na ścianie lśni hasło

groźny doktor ma palec na ustach

zabroniono już nawet złorzeczyć

gdy z ran nie zagojonych, krew chlusta

a ja krzyczę gdy szarpie mi w płucach

i zabraniam szprycować morfiną

drażnię siostrę, co watę ma w uszach

lecz ja wiem, ból uśmierzyć to zginąć

po morfinie już robisz pod siebie

nie masz woli, by krzyknąć o basen

patrzysz w sufit, a siostra leniwa

omija cię z lekarstwem na tacy

żeby żyć inni pchają w kopertę

by z koniakiem położyć na boku

ja przyszedłem tu z innym papierkiem

i na taki nie zgodzę się spokój

nie ogarnie mnie wzniosły błogostan

ból bez ujścia poraża wciąż głowy

a tymczasem nasz lekarz i siostra

są zamknięci na klucz w zabiegowym

ja chcę żyć i wyrażam swój protest

i choć nagle spętano mi ręce

nie dam żył by chorobę oszukać

będę krzyczał, aż krzyknie nas więcej^[1]