Za Ebru falą goniąc spojrzeniem

Młoda cyganka siedziała

Z brzękiem gitary, z cichem westchnieniem

szemrania wichru słucha.

I tak dumając, oparła rękę,

W niebo rzuciła spojrzeniem,

I z nową łezką, z nowem westchnieniem,

Taką śpiewała piosenkę:

Żegnam was góry, żegnam was lasy,

I ciebie echo kochane,

Co płacz dziecięcia, co śpiew dziewczyny,

Niesiesz w krainy nieznane.

Żegnam was ojcze, żegnam wus maiki,

Gdyż matkim nigdy nie miała,

Nikt mej kolebki nie stroił w kwiatki,

Dłoń obca pokarm mi dała.

Żegnam was żegnam, gdyż między wami

Na próżno śledzę oczyma,

By się pożegnać z braćmi, siostrami,

Sierota rodzeństwa nie ma.

Żegnam was góry, żegnam doliny,

Po raz ostatni już może,

Choć wczoraj jeszcze z moją drużyną

Wieczorną witałam zorzę.

I śpiew skończyła, gitara spadła,

Z brzękiem się struny ozwały,

A twarz cyganki jak lilia zbladła,

Dwie łezki z ócz się polały.^[1]