Czas bez dna tęsknoty


Czas wybryków i psoty


Czas kieliszka wódki


Gdy dzień był za krótki


Burze były jasne


Uśmiechy nie zgasłe


Smutki nie przepastne


Tak cudze jak własne

Czas sadów w obłokach


Kochań i odkochań


Czas majowych wątków


Bukiecików fiołków


Leciutkich pasaży


Twarzy twej z mgły marzeń


Śniło się co było


A ten czas to miłość

Co jest i co nie jest


Czyj to życia rejestr


Czegoś było mało


Więcej się zdawało


Ledwo dotykało


I duszę i ciało


Sens życia ukryty


Rozlane błękity

Czas dzień wciąż nam zmienia


Jest czas smugi cienia


Zatopionych lądów


I głupich poglądów


Jest czas odwrócenia


W długiej smudze cienia


Krok gdzieś i z powrotem


Czas co będzie potem

Walc, krok, cel


Myśl wciąż nie ta


Rapsodyczny temat


Niby tak a nie tak


Bo ton z Koheleta


Jakby ktoś nas w tańcu


Trzymał bardzo mocno


Jakby ktoś aż głębi


Nie spuszczał z nas oczu

Błękit już rozlany


Ogień wyczerpany


Smutek zapomniany


Gwiazd spokój nad nami


Melancholia wita


Lecz cała w błękitach


Podaj miła rękę


Życie – takie piękne.^[2]