W szyszaki pruskie ustrojeni

Zjawili się jak sen.

I odtąd złotych snop promieni

Swobody umknął hen!

Zamknięci w twierdzy ruskiej(1),

Nie wiemy, co to świat,

Łudzi nas Austria, wabi łotr pruski,

Jako maku kwiat.

Powstaje polska armia(2) sławna

(Legionów nie chcą tam),

A z nią tradycja polska dawna,

Jak chcem, tak wolno nam.

Więc radzą, gdzie ją wsadzą,

Gdzie polską armię pchać.

Ale nie wiedzą – nad tym się biedzą,

Skąd to wojsko brać.

Wysłani zewsząd werbownicy

Werbują, co się da.

Schodzą się liczni ochotnicy:

Na miesiąc chłopów dwa.

Jeden z nich chce być w trenie,

Drugi ot sobie tak,

Wabią ich szlify, piękne odzienie,

Jak czerwony mak.

Był przegląd jenerała Bartha(3),

Pochwalił trud i znój,

I rzekł: „Ten pułk już wiele warta,

Więc pójdzie wnet na bój.”

Znów z nas niejeden skona,

Gdy w dawny wejdziem szlak

I znów popłynie krew tak czerwona

Jak czerwony mak.

Pułk szósty zamknął się w Dęblinie

Wśród ruin smutnych skał

I marzy ciągle o Lublinie:

Ach! Gdyby znów tam stał!

Za nimi tęsknią one –

Te białe Laszki – tak!

Wabią nas usta, usta czerwone

Jak czerwony mak.^{[1], [2]}